حقوق بشر و محیط زیست

همايش و نمايشگاه تخصصي مكانيسم توسعه پاك

توسط:ENHR شنبه 31 ارديبهشت 1390 (0)نظرات :


همايش و نمايشگاه تخصصي فرصت هاي جذب سرمايه از طريق مكانيسم توسعه پاك(CDM-2011) ، چهارم تا هفتم تيرماه سال جاري ، با همكاري و حمايت سازمان حفاظت محيط زيست در تهران، برگزار خواهد شد.

   به گزارش روابط عمومي سازمان حفاظت محيط زيست، اهداف اصلي اين همايش، شناسايي پتانسيل‌ها و فرصت‌هاي موجود براي اجراي پروژه‌هاي مكانيسم توسعه پاك در بخشهاي مختلف كشور، شناسايي موانع موجود در توسعه پروژه‌ها و ارايه راهكارهاي لازم در جهت تسريع توسعه آنها در كشور است، تا با بهره گيري از اين اهداف در اجراي هرچه مناسب تر اين مكانيسم در كشور، كمك شود.

   همچنين، سازمان حفاظت محيط زيست از سوي سازمان ملل متحد و ساير مراجع مربوطه بين المللي (UNFCCC)متولي اصلي توسعه طرح ها و پروژه ها در قالب «مكانيسم توسعه پاك» محسوب مي شود.

 از اين رو دبيرخانه همايش قصد دارد با حمايت مراجع صلاحيت دار ملي و همكاري بخش مكانيسم توسعه پاك سازمان ملل متحد در ايجاد فرصتي مناسب، براي استفاده از پتانسيل ها و توانمندي هاي شركت هاي داخلي و همچنين مشاركت شركت هاي خارجي داراي دانش فني لازم، سهم خود را ايفا كند.

   توسعه پاك، يك مكانيسم همكاري بين المللي است كه تحت پروتكل كيوتو بنا نهاده شده و منابع بسيار مهمي را براي دستيابي به توسعه پايدار از طريق ترويج سرمايه گذاري در پروژه هاي سازگار با محيط زيست در اختيار كشورهاي در حال توسعه قرار مي دهد.

  علاقه مندان به شركت در اين همايش مي توانند براي دريافت اطلاعات كامل تر به سايت اطلاع رساني همايش WWW.Cdmconf.com رجوع كنند.

مديريت منطقه اي كنوانسيون استكهلم به جمهوري اسلامي ايران محول شد

توسط:ENHR شنبه 31 ارديبهشت 1390 (0)نظرات :


دكتر شاعري قائم مقام و معاون محيط زيست انساني گفت: ايران در پنجمين كنفرانس اعضاي كنوانسيون استكهلم موفق به كسب امتياز مركز منطقه اي استكهلم شد.

وي افزود: موضوع آلاينده هاي آلي پايدار از جمله مواد آلوده كننده محيط زيست و خطرناك براي انسان بوده كه به دليل ويژگيهاي چون پايداري در محيط و سرطان زايي در انسان مورد توجه مجامع بين المللي قرار دارد.

شاعري در ادامه گفت: از شناخته شده ترين آنها مي توان به بي فنيل پلي كلره (PCBs) در ترانسفورماتورها و آفت كش د.د.ت در كشاورزي اشاره كرد كه اثرات سوء آن بر انسان غيرقابل جبران بوده و با وجود ممنوعيت استفاده آن از سالها قبل در كشور هنوز آثار آن در محيط قابل رديابي است.

معاون محيط زيست انساني سازمان حفاظت محيط زيست اظهار داشت: اين مركز وظيفه مديريت يكپارچه زيست محيطي آلاينده هاي مذكور را كه هم اكنون 21 ماده را در بر مي گيرد،

در سطح منطقه برعهده خواهد داشت و كشورهايي پر جمعيتي همچون پاكستان، افغانستان و بنگلادش از اعضاي آن مي باشند.

تاملی بر توسعه پایدار

توسط:ENHR شنبه 31 ارديبهشت 1390 (0)نظرات :

 

سام خسروی فرد


توسعه پایدار چیست؟ این سوالی است که می توان از کسانی که بی دلیل آن را به کار می برند پرسید و بعد منتظر پاسخ ماند. امروزه توسعه پایدار به دستاویزی بدل شده است تا بسیاری از طرح های ناهمگون با ظرفیت های محیطی، مجوز بگیرند و در این راستا بیشترین آسیب را کارشناسانی بر پیکر محیط وارد می کنند که از قضا از دیگران نام آورتر نیز هستند.با این حال هنوز تعریف جامعی از سوی این نامداران و نام خواهان ارائه نشده است. در حالی که سال ها پیش، زمانی که مجله طبیعت و منابع چاپ می شد، این عبارت به تمامی توسط فرانچسکو دی کاسترو تعریف و تفسیر شد.

او در این مقاله توسعه پایدار را به صندلی دوران رنسانس تشبیه کرد؛ صندلی محکمی که با چهار پایه استوار روی زمین قرار می گیرد. بر اساس نظریه دی کاسترو، هر یک از پایه ها لا زم و ملزوم برقراری توسعه پایدارند و اگر یکی از پایه ها به هر دلیلی نباشد و یا کوتاه تر از بقیه باشد، صندلی از حالت تعادل خارج شده و به سرعت سقوط می کند.

این چهارپایه عبارتند از مسائل اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و محیطی. در این دوران لا زم است به مسائل سیاسی نیز نظری افکنده شود چرا که بدون در نظر داشتن باز ی های سیاسی به ویژه معادلا ت بین المللی نمی توان انتظار داشت توسعه (به ویژه از نوع پایدار آن) محقق شود.

تعاریف متعددی از توسعه پایدار ارائه شده است که بسیاری از آنها را صاحب نظران غیرایرانی به نام خود ثبت و ضبط کرده اند، اما نسخه ایرانی آن را می توان <بهره برداری عقلا یی از منابع> نامید که نخستین بار توسط اسکندر فیروز، پدر محیط زیست ایران در اولین اجلا س زیست محیطی جهان کنفرانس استکهلم ۱۹۷۲۲ ) ارائه شد. بیست سال بعد در اجلا س ریو، این عبارت به توسعه پایدار تغییر کرد و به دلیل وضعیت رو به وخامت جهان مورد پذیرش بسیاری از کشورهای جهان قرار گرفت.

توسعه پایدار دارای تعاریف وسیعی است اما در کوتاه ترین شکل ممکن می توان آن را چنین بیان کرد: <ایجاد تعادل میان توسعه و محیط زیست.>

بدیهی است چنین تعریفی نه کاربردی است و نه واقع گرایانه. پس با صرف نظر از کوتاهی تعریف می توان عبارتی کامل تر ارائه داد: <توسعه پایدار فرآیند تغییری است در استفاده از منابع، هدایت سرمایه گذاری ها و سمت گیری توسعه تکنولوژی به طوری که با نیازهای حال و آینده سازگار باشد.> این تعریف را کمیسیون جهانی محیط زیست و توسعه پایدار در سال ۱۹۹۷ ارائه کرده است.

در تعریفی دیگر آمده است: <توسعه پایدار عبارت است از افزایش کیفیت شهروندان، بدون آنکه منابع طبیعی در اثر فشار بیش از حد نابود شود. توسعه پایدار، ایده جدیدی نیست، بسیاری از فرهنگ ها با آن آشنا بوده و به اجبار باید بین محیط زیست، اقتصاد و اجتماع تعادل و هماهنگی برقرار می کردند. آنچه به تازگی مدنظر قرار گرفته این است که کشورها به توافقی جمعی برای دستیابی به توسعه پایدار حداقل در ظاهر رسیده اند.>

توسعه پایدار را می توان جمع اضداد نام نهاد؛ افزایش رفاه در عین بهره برداری متناسب با ظرفیت های محیطی. با توجه به افزایش روزافزون جمعیت زمین که اینک از مرز ۶ میلیارد و ۸۰۰ میلیون نفرگذشته است (پیش بینی می شود در سال ۲۰۵۰ از مرز ۹میلیارد و ۳۰۰ میلیون نفر نیز بگذرد)، فراهم آوردن امکاناتی که موجب رفاه بیشتر آنان باشد و کیفیت زندگی شان را تعالی بخشد و در عین حال محیط زیست آسیب نبیند، بسیار بعید است.

با این حال نمی توان توسعه پایدار را عبارتی بی معنا دانست. تمامی کشورهای در حال توسعه به دنبال پیشرفت بیشتر هستند و در این راه از هیچ تلا شی فروگذار نخواهند کرد.

از سوی دیگر کشورهای توسعه یافته برای حفظ فاصله خود با سرزمین های موسوم به جنوب نیز از حرکت باز نخواهند ماند. در این میان آنچه قربانی این ماراتن ناتمام می شود محیط زیست و منابع طبیعی خواهد بود.

در خوشبینانه ترین حالت می توان پیش بینی کرد با اعمال موازین توسعه پایدار منابع دیرتر به اتمام برسد و البته امیدوار بود که با پیشرفت تکنولوژی روش های نوینی به دست آید تا با استفاده حداقل از منابع، حداکثر منافع حاصل شود.

به هر حال توسعه پایدار در کشوری نظیر ایران بی معناست. این عبارت نیازمند نگرشی سیستم محور است و نه فردمحور. فرآیندی است که تصمیم گیران را یاری می دهد تا بهترین و عاقلا نه ترین تصمیم را برای حفظ منافع ملی اتخاذ کنند.

نکته مهمی که پیوسته به فراموشی سپرده می شود این است که توسعه پایدار یک نگرش زیست محیطی صرف نیست؛ نظریه ای است که پیش از محیط زیست به اقتصاد و وضعیت زندگی مردم نیز تاکید می ورزد.