جمعه 29 شهریور 1392

دومين كنفرانس برنامه ريزي و مديريت محيط زيست (1391)

 

دومين كنفرانس برنامه ريزي و مديريت محيط زيست (1391)

 

 اثر مقايسه رويكرد زيست محيطي برنامه سوم تا پنجم توسعه اقتصادي، اجتماعي وفرهنگي جمهوري اسلامي ايران

:

بحران هاي زيست محيطي از جمله انواع آلودگي ها، كاهش تنوع زيستي، تغيرات اقليمي، رشد روز-افزون شهر نشيني و غيره، نگراني شديدي در سطوح مختلف انساني به وجودآورده كه نتيجه آن ضرورت لحاظ نمودن معيار هاي زيست محيطي در فعاليت هاي توسعه مي باشد. در كشور ما نيز از ساليان پيش، اين پديده جزء دغدغه ها و نگراني هاي مسئولان و علاقه مندان مسائل زيست محيطي شده است. از همين رو در بخشي از برنامه هاي توسعه كشور نيز به مساله محيط زيست توجه شده-است. براي بررسي ميزان توجه دولت به مقوله محيط زيست در برنامه هاي توسعه به خصوص برنامه هاي سوم تا پنجم ؛ تعداد ماده هاي زيست محيطي نسبت به كل ماده هاي برنامه ها مقايسه-شد، تعداد دفعات استفاده از شاخص هاي زيست محيطي ازجمله توسعه پايدار، منابع طبيعي، تنوع-زيستي، توسعه ايراني- اسلامي، اقتصاد محيط زيست و غيره در برنامه ها مورد بررسي قرار گرفت. هم چنين هريك از برنامه هاي توسعه، با اصول معاهدات بين المللي مقايسه شد و نقاط قوت و رخنه هاي موجود در برنامه ها از اين طريق مشخص شد. نتايج نشان داد از برنامه سوم، كه ارزيابي زيست محيطي كليه طرح ها مورد توجه قرار گرفت به تدريج توجه به مقوله محيط زيست بيشتر شده است و جايگاه محيط زيست در قوانين برنامه اي و سياست هاي كلان با سير صعودي همراه بوده است. اختصاص يك فصل به مقوله محيط زيست در برنامه هاي سوم و چهارم توسعه، رويكردي بسيار مثبت و كارا بوده و هم چنين در برنامه پنجم، توجه به مسائل زيست محيطي به خصوص در زمينه تالاب ها، تنوع زيستي، سواحل و غيره افزونتر شده است. با اين-حال هنوز حجم كم اختصاص يافته به محيط زيست در برنامه پنجم توسعه متناسب با تعهدات ما در جوامع بين المللي ودر كنوانسيون هاي متعدد نبوده وحتي همين حجم اختصاص يافته نيز شاخصي از تحقق ملاحظات زيست محيطي در برنامه هاي توسعه اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي و در بر گيرنده برنامه هاي بلند مدت و جامعي براي دست يابي به توسعه پايدار و درخور نمي باشد .