یکشنبه 28 آبان 1391

به مناسبت روز جهانی محو خشونت علیه زنان "نهضت دبیرکل برای پایان خشونت علیه زنان

نهضت دبيرکل سازمان ملل متحد:

٢٠١۵ - ٢٠٠٨

اتحاد برای پايان خشونت عليه زنان

زنان و مردان برای خاتمه دادن به خشونت عليه زنان و دختران متحد می شوند

"همه ما – چه مرد و چه زن ، چه سرباز و چه صلح بان ، چه شهروند و چه رهبر - برای کمک به پايان خشونت عليه زنان مسئوليت داریم . کشورها باید به تعهدات خود برای پيشگيری از خشونت ، کشاندن عاملان خشونت ها به پيشگاه عدالت و پرداخت غرامت به قربانيان عمل کنند . و هر یک از ما باید در خانواده ، محل کار و جوامع خود با صراحت به این اعمال اعتراض کنيم تا خشونت عليه زنان خاتمه یابد ."

بان کی – مون دبيرکل سازمان ملل متحد

دبير کل سازمان ملل متحد در ٢۵ فوریه ٢٠٠٨ نهضت خود با عنوان " اتحاد برای پايان خشونت عليه زنان" ، که تلاشی چند ساله به منظور پيشگيری و حذف خشونت عليه زنان و دختران در همه جهان است را آغاز کرد .

خشونت عليه زنان نه تنها نقض شدید حقوق بشر به شمار می رود بلکه هزینه های اجتماعی و اقتصادی هنگفی نيز دارد و از مشارکت زنان به توسعه ، صلح و امنيت می کاهد .خشونت عليه زنان تهدیدی جدی برای دستيابی به اهداف توافق شده بين المللی مربوط به توسعه ، از جمله اهداف توسعه هزاره است .

بسيج دبير کل طی سال های ٢٠٠٨ تا ٢٠١۵ از دولت ها ، جوامع مدنی ، سازمان های زنان ، جوانان ، بخش خصوصی ، رسانه ها و کل نظام ملل متحد می خواهد برای رسيدگی به بلای همه گير خشونت عليه زنان و دختران متحد شوند . این تلاش به چهارچوب های سياسی و حقوقی بين المللی موجود متکی است و از جریان پرشتاب تلاش ها بر محور این موضوع بهره برده است . همچنين این تلاشها در شمار فزاینده ابتکار ها از سوی  شرکای نظام ملل متحد ، دولت ها و سازمان های غير دولتی منعکس می شود.

دبيرکل هنگام اعلام نهضت خود اظهار داشت : "راهکاری یکسان و فراگير برای مبارزه با خشونت عليه زنان وجود ندارد . اقدامی که درکشوری مثمر ثمر واقع می شود ممکن است در کشور های دیگر نتایج مطلوب به بار نياورد . هر کشور باید راهکار ویژه خود را ابداع کند . اما واقعيتی همگانی و جهانی وجود دارد که برای همه کشورها ، فرهنگ ها و جوامع صدق می کند و قابل اجرا است و آن این که : خشونت عليه زنان هرگز قابل قبول نيست ، هيچ گاه موجه نيست و هرگز قابل تحمل نيست . "

خشونت عليه زنان : وضعيت کنونی

- امروز ، بسياری از زنان، در پاره ای از کشورها شايد یک زن از هر سه زن ، کتک می خورند و در زندگی خود مورد سوء استفاده جنسی قرار می گيرند .

- در سراسر جهان ، یک زن از هر پنج زن درطول زندگی خود قربانی تجاوز به عنف می شود یا در معرض این آسيب قرار می گيرد .

- نيمی از زنانی که به قتل می رسند به دست همسر کنونی یا سابق یا شریک زندگی خود کشته می شوند .

- برای زنان ١۵ تا ۴۴ ساله ، خشونت یک علت عمده مرگ و ناتوانی و معلوليت است .

- یش از ٨٠ درصد قربانيان قاچاق انسان ها، زنان هستند .

- در حال حاضربيش از ١٣٠ ميليون دختر و زن ختنه می شوند .

- بر مبنای اطلاعات گردآوری شده از ٢۴ هزار زن در ١٠ کشور، بين ۵۵ تا ٩۵ درصد از زنانی که از نظر جسمی با سوء استفاده شرکای زندگی خود مواجه شده اند هرگز برای کمک با سازمان های غير دولتی ، پناهگاه ها یا پليس تماس نگرفته اند .

برای پايان خشونت عليه زنان متحد شویم

- هدف نهایی و کلی نهضت دبير کل بالا بردن آگاهی عمومی و افزایش اراده و منابع سياسی برای پيشگيری و مبارزه با همه اشکال خشونت عليه زنان و دختران ، در همه جای جهان است .

- دبير کل از دولت ها ، جامعه مدنی ، سازمان ها ی زنان ، جوانان ، بخش خصوصی ، رسانه ها ، تمامی نظام ملل متحد ، و تک تک زنان و مردان می خواهد برای برخورد با بلای جهانی خشونت عليه زنان و دختران دست به دست هم دهند .

- نهضت دبير کل امکان اقدام دسته جمعی فراهم می سازد تا طيفی گسترده از همه دست اندرکاران را در سطحی بی سابقه از بسيج جهانی مشارکت دهد و بين نهضت های آنان با تلاش های دبير کل پيوند برقرار کند .

پنج هدف اساسی در نظر گرفته شده که نهضت دبير کل بر آن است تا همه کشور ها تا سال ٢٠١۵ به آنها دست یابند. این اهداف عبارتند از:

- قوانين ملی تدوین و اجرا شوند تا به همه اشکال خشونت عليه زنان و دختران ،هماهنگ با ضوابط و معيار های بين المللی حقوق بشر رسيدگی و عاملان آنها مجازات شوند .

- برنامه های اقدام ملی که چند بخشی بوده و دارای منابع مالی باشند ،تصویب و اجرا شوند.

- شبکه های گرد آوری اطلاعات و تجزیه و تحليل آنها نهادینه شوند و بررسی های مداوم به منظور پيشگيری از بروز اشکال گوناگون خشونت عليه زنان و دختران انجام شود .

- تلاش هایی در سطح ملی یا محلی انجام شود و طيف گوناگونی از عوامل جامعه مدنی از طریق بسيج اجتماعی در امر پيشگيری از خشونت و حمایت از زنان و دختران قربانی شرکت داده شوند .

- در تمامی سياست گذاری ها و ساختار های مربوط به صلح و امنيت ، به موضوع خشونت جنسی در محل ها و موقعيت های مناقشه و جنگ به صورت سازمان یافته رسيدگی شود و ساز و کارهایی برای حمایت و پيشگيری از هتک حرمت به صورت سازمان یافته به اجرا در آید .

هدف دبير کل این است که نهضت او تا سال ٢٠١۵ تعداد کشورهایی که در سطوح ملی و محلی ، قوانين ، برنامه های عمل و بودجه های متعهدانه تصویب و اجرا می کنند را افزایش دهد . از جمله برنامه هایی که برای پيشگيری و تامين خدمات ادغام یافته برای زنان و دختران قربانی ، موثر واقع شده باشد .

دراین برنامه همچنين اميد است به افزایش آگاهی و بسيج اجتماعی برای پایان دادن به تمامی اشکال خشونت عليه زنان و دختران به صورتی چشمگير کمک شود و مردان و پسران را در تلاش های مربوط به پيشگيری از این خشونت ها و مبارزه و نشان دادن واکنش، شرکت دهد .

مسير آینده : همکاری زنان و مردان

مشارکت مردان ، چه جوان و چه بزرگسال ، در تلاش برای پایان دادن به خشونت عليه زنان ، وبرای موفقيت آن ضروری است . در این زمينه ، دبير کل تشکيل شبکه ای از رهبران مرد را اعلام کرده که تلاش خواهند کرد از راه تعهد به حذف خشونت عليه زنان و دختران، الهام بخش تمامی مردان در همه جای جهان باشند .

منبع: سایت رسمی سازمان ملل متحد

(0)نظرات توسط: IHRC2
یکشنبه 28 آبان 1391

نشست تخصصی "میانجیگری کیفری" راهکاری برای کاهش جمعیت کیفری زندانها

  

                 روزپنج شنبه مورخ 25 آبان ماه جاری نشستی تخصصی با موضوع میانجیگری کیفری به عنوان راهکاری برای کاهش جمعیت کیفری برگزار شد. در این نشست پس از تبیین مفهوم میانجیگری کیفری و جایگاه آن در حقوق داخلی و حقوق اسلامی به بررسی نه ادهای صلح و سازی در نظام حقوقی ایران و ضرورت استفاده از این راهکار به عنوان یکی از روشهای کاهش  جمعیت کیفری زندانها و جلوگیری از اطاله داادرسی و کاهش فشارها و آلام ناشی از پدیده مجرمانه نسبت به بزه دیده و بازپذیری مجدد بزهکار در سطح جامعه پرداخته شد.             

(0)نظرات توسط: IHRC2
شنبه 27 آبان 1391

نشست علمی- تخصصی: شصت و هفتمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد

 

  انجمن ایرانی مطالعات سازمان ملل متحد 
 
        با همکاری خانه اندیشمندان علوم انسانی برگزار می­کند:
  
                نشست علمی- تخصصی:   
 
     شصت و هفتمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد
 

مسائل حقوقی
 
با سخنرانی
 
دکتر جمشید ممتاز
و 
 
اسماعیل بقائی هامانه
 
زمان:
 چهارشنبه 8 آذر 1391ساعت 15 الی 18
                      مکان: خیابان کریم خان زند، خیابان نجات اللهی(ویلا)، نبش خیابان ورشو، بوستان ورشو، خانه اندیشمندان علوم انسانی


انجمن مقدم همه اساتید، پژوهشگران، دانشجویان و سایر علاقمندان را گرامی می دارد.
 

 
(0)نظرات توسط: IHRC2
جمعه 26 آبان 1391

مطالبی در باره روز مدارا یا تلورانس

 

 

مدیر کل یونسکو، ایرینا بوکووا به مناسبت روز جهانی بردباری، 16 نوامبر 2012 پیامی به شرح زیر ارائه کرده است:

تفاوت نباید جدایی به‌بار آورد، بلکه باید پیوندها را تقویت کند و این مهم‌‌ترین پیام ما به مناسبت روز جهانی بردباری در سال 2012 است.
در جهانی که به سرعت در حال تغییر است و در جوامعی که بیش از پیش متنوع شده‌اند، ما هر روز بیش از دیروز ضرورت وجود بردباری را احساس می‌کنیم. پیوندهایی که مردم و جوامع را به هم ارتباط می‌دهد چند برابر شده ‌است. در چنین فضایی امکان تنش و سوء تفاهم هم چند برابر شده است. نزدیکی بیشتر انسان‌ها، تهدیدهای جدیدی را هم به همراه داشته است. این تهدیدها آلت دست افرادی است که خواستار جدایی و به دنبال عمیق‌ترکردن شکاف‌های میان انسان‌ها هستند. در عصر دیجیتال، ملی‌ها و محلی‌ها فقط با یک کلیک رایانه با جهانی‌ها فاصله دارد. این نکته باعث آسیب‌پذیری جوامع به اشکال جدید و غیر قابل پیش‌بینی شده است. بر این اساس، ندای بردباری‌خواهی هیچ‌گاه به این اندازه بلند نبوده است ـ با این همه هنوز هم بردباری با سوء تعبیرهای زیادی روبه‌رو است.
بردباری به معنای بی‌تفاوتی نسبت به دیگران نیست، ضمن این‌‌که به معنای پذیرش همه‌جانبه همه باورها و رفتارها هم نیست. بردباری به معنای کمترشدن تعهداتمان به اعتقادات شخصی‌ نیست، ضمن این‌‌که ضعیف‌‌شدن توان تصمیم‌گیری را نیز در پی ندارد. بردباری به معنای داشتن رفتار ارباب‌منشانه نیست. بردباری یک خصیصه ذاتی نیست، مثلاً ویژگی‌ای که از بدو خلقت در وجود بعضی هست و دیگران از آن بی‌بهره‌اند.
بردباری جزئی از انسانیت است. بردباری ریشه در حقوق جهانی بشر و آزادی‌های بنیادین او دارد. بردباری به معنی به رسمیت‌‌شناختن کرامت دیگران به عنوان پایه و اساس به رسمیت‌ شناخته‌‌شدن کرامت خود است. بردباری مهارتی است که باید آموخته شود و آموزش داده شود. نباید آن را یک ویژگی مسلم و موجود فرض کرد، بلکه باید آموخته شود و روز به روز تجدید و تمدید شود.
رسالت یونسکو همین است ـ ایجاد انسجام و هماهنگی میان مرزها و میان ملت‌ها و تقویت جامعه بشری با تکیه بر ارزش‌های مشترک آنها. ما به کمک آموزش سعی داریم تا به کودکان بردباری و تفاهم بیاموزیم. سعی می‌کنیم به آنان بیاموزیم که چگونه شهروندانی جهانی شوند. در این خصوص، برنامه ابتکاری «اول آموزش» دبیرکل سازمان ملل اهمیت زیادی دارد. ما از میراث فرهنگی و تنوع به عنوان منابع وابستگی و پلی برای گفتگو استفاده می‌کنیم. ما بر آنیم تا از توان علوم به نفع پیشرفت همه جوامع استفاده کنیم. ما آزادی بیان را ترویج می‌کنیم تا به همه امکان بیان عقاید و شنیده‌شدن بدهیم. ما به تمام این روش‌ها عمل می‌کنیم تا به مردم کمک کنیم در کنار هم زندگی کنند و با هم رشد کنند.
جهانی‌‌شدن نباید فقط باعث گسترش پیوندها شود، بلکه باید از آن برای تقویت و تعمیق انسانیت، به ویژه در مواقع بحرانی استفاده شود، زمانی که شعله‌های تنفر در آتش بی‌عدالتی و جهالت زبانه می‌کشد. باید برای خلق روش‌های نوین برای تقویت پیوندهایی که ما را به هم نزدیک می‌کند بکوشیم. باید دست یاری خود را به سوی زنان و مردان جوانی دراز کنیم که بار سنگین تغییر را به دوش می‌کشند.
بردباری روشی است برای خلع سلاح‌‌کردن ترس، روشی برای بازکردن پنجره‌های جهان به سوی تغییر مثبت و روشی برای زمینه‌سازی برای صلح ماندگار و این است پیام یونسکو در این روز جهانی بردباری.

 

 

 

 

DECLARATION OF PRINCIPLES ON TOLERANCE, 1995(1)

 
 
 

Introduction

On the initiative of UNESCO, the United Nations General Assembly proclaimed 1995 the United Nations Year for Tolerance and designated UNESCO as lead agency for this Year. In conformity with its mandate and in order to call public attention worldwide to the urgent matter of tolerance, the General Conference of UNESCO solemnly adopted on 16 November 1995, the 50th anniversary of the signature of UNESCO's Constitution, the Declaration of the Principles of Tolerance. The Member States of the United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization, meeting in Paris at the twenty-eighth session of the General Conference, from 25 October to 16 November 1995.

Preamble

Bearing in mind that the United Nations Charter states "We, the peoples of the United Nations determined to save succeeding generations from the scourge of war, ... to reaffirm faith in fundamental human rights, in the dignity and worth of the human person... and for these ends to practise tolerance and live together in peace with one another as good neighbours."

Recalling that the Preamble to the Constitution of UNESCO adopted on 16 November 1945, states that "peace, it it is not to fail, must be founded on the intellectual and moral solidarity of mankind."

Recalling also that the Universal Declaration of Human Rights affirms that "Everyone has the right to freedom of though, conscience and religion" (Article 18), "of opinion and expression" (Article 19), and that education "should promote understanding, tolerance and friendship among all nations, racial or religious groups" (Article 26),

Noting relevant international instruments including: 
the International Covenant on Civil and Political Rights, 
the International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights, 
the Convention on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination, 
the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide, 
the Convention on the Rights of the Child, 
the 1951 Convention relating to the Status of Refugees and its 1967 Protocol and regional instrumnents, 
the Convention on the Elimination of Any Form of Discrimination against Women, 
the Convention against Torture and other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment, 
the Declaration on the Elimination of Any Form of Intolerance Based on Religion or Belief 
the Declaration on the Rights of Persons Belonging to National or Ethnic, Religious and Linguistic Minorities, 
the Declaration on measures to Eliminate International Terrorism, the Vienna Declaration and Programme of Action of the World Conference on Human Rights 
the Copenhagen Declaration and Programme of Action adopted by the World Summit for Social Development 
the UNESCO Declaration on Race and Racial Prejudice, 
the UNESCO Convention and Recommnendation against Discrimination in Education,

Bearing in mind the objectives of the Third Decade to Combat Racism and Racial Discrimination, the World Decade Human Rights Education, and the International Decade of the World's Indigenous People,

Taking into consideration the recomendations of regional conferences organized in the framework of the United Nations Year for Tolerance in accordance with UNESCO General Conference 27C/Resolution 5.14, as well as the conclusions and recommendations of other conferences and meetings organized by Member States within the programme of the United Nations Year for Tolerance,

Alarmed by the current rise in acts of intolerance, violence, terrorism, xenophobia, aggressive nationalism, racism, anti-Semitism, exclusion, marginalization and discrimination directed against national, ethnic, religious and linguistic minorities, refugees, migrant workers, immigrants and vulnerable groups within societies, as well as acts of violence and intimidation committed against individuals exercising their freedom of opinion and expression - all of which threaten the consolidation of peace and democracy both nationally and internationally and which are all obstacles to development,

Emphasising the responsibilities of Member States to develop and encourage respect for human rights and fundamental freedoms for all, without distinction as to race, gender, language, national origin, religion or disability, and to combat intolerance,

Adopt and solemnly proclaim this Declaration of Principles on Tolerance.

Resolving to take all positive measures necessary to promote tolerance in our societies, because tolerance is not only a cherished principle, but also a necessity for peace and for the economic and social advancement of all peoples.

We declare the following:

Article 1 - Meaning of tolerance

1.1 Tolerance is respect, acceptance and appreciation of the rich diversity of our world's cultures, our forms of expression and ways of being human. It is fostered by knowledge, openness, communication and freedom of thought, conscience and belief. Tolerance is harmony in difference. It is not only a moral duty, it is also a political and legal requirement. Tolerance, the virtue that makes peace possible, contributes to the replacement of the culture of war by a culture of peace.

1.2 Tolerance is not concession, condescension or indulgence. Tolerance is, above all, an active attitude prompted by recognition of the universal human rights and fundamental freedoms of others. In no circumstance can it be used to justify infringements of these fundamental values. Tolerance is to be exercised by individuals, groups and States.

1.3 Tolerance is the responsibility that upholds human rights, pluralism (including cultural pluralism), democracy and the rule of law. It involves the rejection of dogmatism and absolutism and affirms the standards set out in international human rights instruments.

1.4 Consistent with respect for human rights, the practice of tolerance does not mean toleration of social injustice or the abandonment or weakening of one's convictions. It means that one is free to adhere to one's own convictions and accepts that others adhere to theirs. It means accepting the fact that human beings, naturally diverse in their appearance, situation, speech, behaviour and values, have the right to live in peace and to be as they are. It also means that one's views are not to be imposed on others.

Article 2 - State level

2.1 Tolerance at the State level requires just and impartial legislation, law enforcement and judicial and administrative process. It also requires that economic and social opportunities be made available to each person without any discrimination. Exclusion and marginalization can lead to frustration, hostility and fanaticism .

2.2. In order to achieve a more tolerant society, States should ratify existing international human rights conventions, and draft new legislation where necessary to ensure equality of treatment and of opportunity for all groups and individuals in society.

2.3 It is essential for international harmony that individuals, communities and nations accept and respect the multicultural character of the human family. Without tolerance there can be no peace, and without peace there can be no development or democracy.

2.4 Intolerance may take the form of marginalization of vulnerable groups and their exclusion from social and political participation, as well as violence and discrimination against them. As confirmed in the Declaration on Race and Racial Prejudice "All individuals and groups have the right to be different" (Article 1.2).

Article 3 - Social dimensions

3.1 In the modern world, tolerance is more essential than ever before. It is an age marked by the globalization of the economy and by rapidly increasing mobility, communication, integration and interdependence, large-scale migrations and displacement of populations, urbanization and changing social patterns. Since every part of the world is characterized by diversity, escalating intolerance and strife potentially menaces every region. It is not confined to any country, but is a global threat.

3.2 Tolerance is necessary between individuals and at the family and community levels. Tolerance promotion and the shaping of attitudes of openness, mutual listening and solidarity should take place in schools and universities, and through non-formal education, at home and in the workplace. The communication media are in a position to play a constructive role in facilitating free and open dialogue and discussion, disseminating the values of tolerance, and highlighting the dangers of indifference towards the rise in intolerant groups and ideologies.

3.3 As affirmed by the UNESCO Declaration on Race and Racial Prejudice, measures must be taken to ensure equality in dignity and rights for individuals and groups wherever necessary. In this respect, particular attention should be paid to vulnerable groups which are socially or economically disadvantaged so as to afford them the protection of the laws and social measures in force, in particular with regard to housing, employment and health, to respect the authenticity of their culture and values, and to facilitate their social and occupational advancement and integration, especially through education.

3.4 Appropriate scientific studies and networking should be undertaken to co-ordinate the international community's response to this global challenge, including analysis by the social sciences of root causes and effective countermeasures, as well as research and monitoring in support of policy-making and standard-setting action by Member States.

Article 4 - Education

4.1 Education is the most effective means of preventing intolerance. The first step in tolerance education is to teach people what their shared rights and freedoms are, so that they may be respected, and to promote the will to protect those of others.

4.2 Education for tolerance should be considered an urgent imperative; that is why it is necessary to promote systematic and rational tolerance teaching methods that will address the cultural, social, economic, political and religious sources of intolerance - major roots of violence and exclusion. Education policies and programmes should contribute to development of understanding, solidarity and tolerance among individuals as well as among ethnic, social, cultural, religious and linguistic groups and nations.

4.3 Education for tolerance should aim at countering influences that lead to fear and exclusion of others, and should help young people to develop capacities for independent judgement, critical thinking and ethical reasoning.

4.4 We pledge to support and implement programmes of social science research and education for tolerance, human rights and non-violence. This means devoting special attention to improving teacher training, curricula, the content of textbooks and lessons, and other educational materials including new educational technologies, with a view to educating caring and responsible citizens open to other cultures, able to appreciate the value of freedom, respectful of human dignity and differences, and able to prevent conflicts or resolve them by nonviolent means.

Article 5 - Commitment to action

We commit ourselves to promoting tolerance and non-violence through programmes and institutions in the fields of education science, culture and communication.

Article 6 - International Day for Tolerance

In order to generate public awareness, emphasize the dangers of intolerance and react with renewed commitment and action in support of tolerance promotion and education, we solemnly proclaim 16 November the annual International Day for Tolerance.

 

 

 

 

 

از بدو شکل گیری نظام حقوق بشر مدرن، مبارزه علیه تمامی اشکال تبعیض مورد توجه بوده است. منشور ملل متحد (1945) [1]در بند 3 ماده 1، حصول همکاری‌های بین المللی در حل مسائل بین المللی و توسعه، ترویج و احترام به حقوق بشر و آزادی‌های اساسی برای همگان را بدون هر گونه تمایزی از حیث نژاد، جنس، زبان یا مذهب را به عنوان یکی از مقاصد و اهداف سازمان ملل متحد دانسته و مجددا در مواد دیگر نیز  بر احترام جهانی به حقوق بشر و آزادی‌های اساسی بدون هر گونه تبعیضی تأکید نموده است.[2] همچنین تمامی اسناد حقوق بشری به نحوی" اصل عدم تبعیض"[3] بر اساس نژاد، جنس، رنگ، مذهب، عقیده و... را شناسایی نموده‌اند؛ از جمله، اعلامیه جهانی حقوق بشر (1948)[4] در مقدمه و ماده 2، میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی (1966) [5]در بند 2 ماده 2، میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی (1966) [6] در بند 1 ماده 2 و... صریحا  اصل عدم تبعیض را مطرح نموده‌اند. به این ترتیب ممنوعیت اعمال هر گونه تبعیض در بهره مندی از حقوق و آزادی‌های اساسی همواره جزء اهداف نظام حقوق بشر بوده است.

اما از آنجایی که با وجود تمامی این تأکید‌ها، جامعه بین المللی کما کان شاهد بروز  انواع و اقسام تبعیض‌های ناروا  نسبت به افراد است، تلاش‌های متعددی در جهت مبارزه با برخی از اشکال تبعیض که ظهور بیشتری دارند نیز مورد اهتمام قرار داده  است که ثمره این گونه تلاش‌ها را می‌توان در تدوین و تصویب اسناد خاصی در این زمینه‌ها مشاهده نمود. اعلامیه رفع تمامی اشکال تعصب و تبعیض مبتنی بر مذهب یا عقیده از جمله این دسته اسناد حقوق بشری است که در 25 نوامبر 1981 به منظور مبارزه با تمامی اشکال نا بردباری و تبعیض مبتنی بر  مذهب یا عقیده به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد رسیده است. [7]

اعلامیه در قالب یک مقدمه و هشت ماده به تصویب رسیده است. با وجود آنکه اعلامیه در ذیل عناوین و قالب خاصی دسته بندی نشده، اما جهت دسترسی آسان تر به مباحث آن در قالب زیر ارایه شده است:

 

مقدمه اعلامیه

در مقدمه اعلامیه با اشاره‌ای کوتاه به پیشینه اصل عدم تبعیض و برابری همگان بدون هر گونه تبعیضی در منشور سازمان ملل متحد و اسناد حقوق بشری و همچنین با اشاره به این نکته که نقض حقوق بشر و به ویژه حق آزادی فکر، وجدان، مذهب و عقیده منشأ بسیاری از جنگ‌ها و  رنج‌های تحمیلی به بشر بوده، بر نقش مذهب و عقیده در دستیابی به اهدافی چون صلح، عدالت و... و ضرورت از میان برداشتن انواع تبعیض‌ها و حفظ این آزادی‌ها تأکید نموده و چنین مقرر کرده است: «با توجه به این که یکی از بنیادی‌ترین اصول منشور ملل متحد، کرامت  و  برابری جدایی ناپذیر تمام آحاد بشر است و تمامی دولت‌های عضو، جداگانه یا به همراه دیگر دولت‌ها، متعهد شده‌اند با همکاری سازمان ملل متحد به منظور توسعه و تشویق احترام  مؤثر و جهان‌شمول به حقوق بشر و آزادی‌های اساسی  برای همگان، بدون هر گونه تبعیض نژادی، جنسی، زبانی یا مذهبی عمل نمایند. با ملاحظه این که اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق‌های بین‌المللی مربوط به حقوق بشر، بیانگر اصول عدم تبعیض و برابری در مقابل قانون و حق آزادی فکر، وجدان، مذهب یا عقیده است.

با توجه به این که بی‌توجهی و نقض حقوق بشر و آزادی‌های اساسی، به ویژه حق آزادی فکر، وجدان، مذهب یا هر نوع عقیده، به طور مستقیم یا غیر مستقیم منشاء جنگ‌ها و رنج‌های سنگینی بوده که به بشریت تحمیل شده، به خصوص در مواردی که  تبدیل به ابزاری جهت مداخله‌ بیگانگان در امور داخلی کشورهای دیگر می‌شود و به همان‌اندازه شعله دشمنی و انتقام را در میان مردم و ملت‌ها بر می‌افروزد.

نظر به این که مذهب یا عقیده برای معتقدان‌ آن یکی از ریشه‌های اصلی مفهوم زندگی‌ است و آزادی مذهب یا عقیده آنها  باید به طور کامل محترم شمرده شده و تضمین گردد.

با توجه به این که توسعه تفاهم، بردباری و احترام به آزادی مذهب یا عقیده، اساسی بوده و منع استفاده از مذهب یا عقیده برای دست یابی به اهداف مغایر با منشور و دیگر اسناد سازمان ملل متحد و اصول اعلامیه حاضر، ضرورت دارد.

با  اعتقاد به این که آزادی مذهب یا عقیده، باید به تحقق اهدافی چون‌ صلح جهانی، عدالت اجتماعی و دوستی میان ملت‌ها  و از بین بردن  ایدئولوژی‌ها یا اقدامات استعماری و تبعیض نژادی یاری رساند.

با ابراز خرسندی از تصویب چندین معاهده، تحت توجه‌های سازمان ملل متحد و نهادهای تخصصی، و لازم الاجرا شدن  برخی از آن‌ها به منظور محو تمامی اشکال مختلف تبعیض، با اظهار  نگرانی از اشکال و مظاهر  نابردباری، و وجود تبعیض در زمینۀ مذهب یا عقیده که هنوز در قسمت‌هایی از جهان دیده می‌شود، مصمم به اتخاذ تمامی تدابیر لازم جهت محو  فوری تمامی اشکال و مظاهر این  نابردباری و چاره‌اندیشی و مبارزه با هر نوع تبعیض بر  اساس مذهب و عقیده، اعلامیه‌ حاضر در باره‌ محو تمامی اشکال نابردباری و تبعیض مبتنی بر مذهب یا عقیده را اعلام می‌کند:»

 

شناسایی حق آزادی فکر، وجدان و مذهب

نخستین ماده اعلامیه، یکی از بنیادی ترین حقوق بشر که همان حق آزادی فکر، وجدان و مذهب است را به شرح زیر مورد شناسایی قرار می‌دهد:

«۱ - هر کس حق  بهره مندی از آزادی فکر، وجدان و مذهب را  دارد. این حق شامل آزادی داشتن مذهب یا  هر نوع عقیده و همچنین آزادی ابراز مذهب و عقیده، به صورت فردی یا جمعی، به طور آشکار  و پنهان، از طریق عبادت و انجام آیین‌های مذهبی، عمل و آموزش مذهب است.

۲ - هیچ کس نباید تحت اجباری قرار گیرد که آزادی داشتن مذهب یا عقیده‌ای را که به اختیار برگزیده، مورد تعرض قرار می‌دهد.

۳ - آزادی ابراز تعلقات مذهبی یا عقیدتی، هیچ گونه  محدودیتی ندارد، جز آنچه از طریق قانون مقرر گردیده و برای حفظ امنیت و نظم عمومی، سلامت یا اخلاق یا آزادی‌های اساسی دیگران ضروری است.»

ماده شش نیز تعدادی از مهمترین مصادیق مربوط به آزادی اظهار مذهب یا عقیده را بیان نموده است: «مطابق ماده نخست اعلامیه حاضر و با رعایت مفاد  بند ۳ مادۀ مذکور، حق آزادی فکر، وجدان، مذهب یا عقیده، از جمله شامل آزادی‌های زیر می‌شود:

الف) انجام فرایض و برگزاری جلسات مذهبی یا عقیدتی، ایجاد و نگاهداری اماکنی برای این اهداف،

ب) آزادی تأسیس و حفظ نهادهای خیریه یا بشردوستانه،

ج) آزادی تهیه، کسب و استفاده از اشیاء و لوازمی که از طریق مراسم و یا از راه مذهب یا عقیده، فراهم شده،

د) آزادی نوشتن، چاپ و انتشار نشریه در بارۀ این موضوعات،

ه) آزادی آموزش مذهب یا عقیده در مکان‌های مناسب با این اهداف،

و) آزادی درخواست کمک‌های داوطلبانه، مالی و غیره از افراد و نهادها،

ز) آزادی تربیت، انتصاب، انتخاب یا تعیین رهبران مربوطه به طور متناوب  و  بر  حسب نیازها و هنجارهای هر مذهب یا عقیده،

ح) آزادی رعایت ایام تعطیل و برگزاری جشن‌ها و مراسم مطابق تعالیم مذهبی یا عقیدتی،

ط) آزادی ایجاد و برقراری رابطه با افراد و جماعات در زمینۀ مذهب یا عقیده، در سطح ملی و بین المللی.»

 

تعریف  و منع نابردباری و تبعیض

ماده دوم اعلامیه ضمن بیان ممنوعیت هرگونه تبعیض مبتنی بر مذهب یا عقیده، اصطلاح «نابردباری و تبعیض مبتنی بر مذهب یا عقیده را مورد تعریف قرار داده و چنین مقرر نموده است:

«1- هیچ کس نمی‌تواند به دلیل مذهب یا عقیده اش از طرف دولت، نهاد، گروه، یا هیچ فردی مورد تبعیض قرار گیرد.

۲- در اهداف اعلامیه‌ حاضر، مراد از اصطلاح‌های " نابردباری و تبعیض مبتنی بر مذهب یا عقیده" هر نوع تمایز، منع، برتری یا محدودیت مبتنی بر مذهب یا عقیده است که هدف یا نتیجۀ آن منع یا محدود نمودن شناسایی، بهره‌مندی یا اعمال حقوق بشر و آزادی‌های اساسی  بر اساس برابری است».

تعهدات دولت‌های عضو

ماده سه نیز تبعیض بر اساس مذهب یا عقیده را تعرض به کرامت انسانی و مغایر با اصول منشور دانسته و اولین تعهد دولت‌ها در این راستا را بعد از شناسایی اصل عدم تبعیض بر اساس مذهب یا عقیده، ممنوعیت تبعیض میان افراد به این جهات بر شمرده و چنین مقرر کرده است: «تبعیض میان افراد  بشری به دلیل مذهب یا عقیده، تعرض به کرامت انسانی و نادیده گرفتن  اصول منشور ملل متحد بوده و باید به مثابه نقض حقوق بشر و آزادی‌های اساسی به رسمیت شناخته شده در اعلامیۀ جهانی حقوق بشر و  میثاق‌های بین‌المللی مربوط به حقوق بشر،  محکوم شود و به عنوان مانعی در مناسبات و روابط دوستانه و صلح آمیز میان ملت‌ها  تلقی گردد.»

در ادامه بیان تعهدات دولت‌های عضو، ماده چهار اعلامیه نیز بر لزوم اتخاذ تدابیری مؤثر در پیشگیری از هر نوع تبعیض بر اساس مذهب یا عقیده تأکید نموده و مقرر نموده است:

«۱- تمامی دولت‌ها تدابیر مؤثری برای جلوگیری و رفع هر نوع تبعیض مبتنی بر مذهب یا عقیده، با شناسایی، اعمال و بهره‌مندی  از حقوق بشر و آزادی‌های اساسی در همه‌ زمینه‌های زندگی مدنی، اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی، اتخاذ خواهند کرد.

۲- تمامی دولت‌ها با تصویب قوانین یا، حسب مورد، با الغای قوانین جاری برای ممنوعیت هر گونه تبعیضی از این نوع، تلاش خواهند کرد و تدابیر شایسته‌ای  برای مبارزه با تعصبات مبتنی بر مذهب یا عقیده، اتخاذ می‌نمایند.»

ماده پنج اعلامیه، ضمن اشاره به حق والدین در انتخاب و سامان‌دهی آموزش‌های اخلاقی و مذهبی و عقیدتی کودکان، به ضرورت حمایت از کودکان در برابر هر‌گونه تبعیض بر اساس مذهب یا عقیده اشاره کرده و اتخاذ   تدابیری را در جهت حمایت از منافع عالیه کودکان ضروری دانسته است:

«۱- والدین یا در صورت مقتضی، قیم‌های قانونی کودک حق دارند زندگی در خانواده را مطابق با مذهب یا عقیدۀ خود و با توجه به آموزش اخلاقی‌ای که از نظر آن‌ها کودک باید مطابق آن تربیت شود، سامان‌دهی نمایند.

۲- هر کودکی، از جهت  مذهبی یا عقیدتی، حق دارد از آموزشی مطابق با خواست والدین یا، حسب مورد، قیم‌های قانونی خود، بهره‌مند شود و نمی‌توان او را، در مورد مذهب یا عقیده، وادار به فراگیری آموزشی نمود که مخالف با تمایلات والدین یا قیم‌های قانونی اوست. اصل محوری، منافع کودک است.

۳ - کودک باید در  برابر هر گونه تبعیض مبتنی بر مذهب یا عقیده محافظت شود. او باید در فضای تفاهم، بردباری، دوستی میان ملت‌ها، صلح و برادری جهانی، احترام به آزادی مذهب یا عقیدۀ دیگران، و با آگاهی کامل از این که نیرو  و استعدادهای او باید در خدمت هم نوعان‌اش به کار آید، تربیت شود.

۴ - در مورد کودکی که تحت سرپرستی والدین و قیم‌های قانونی نیست، خواسته‌ای که از جانب خودشان بیان شده یا هر دلیل دیگری که تمایل آنان را در زمینۀ مذهب یا عقیده  نشان دهد، چنان که باید در نظر گرفته خواهد شد، اصل محوری، رعایت منافع کودک است.

۵ - انجام تعالیم مذهبی یا عقیدتی که کودک در [فضای] آن پرورش یافته،- مطابق بند ۳ نخستین مادۀ اعلامیه‌ً حاضر- نباید به سلامت جسمی یا روحی و رشد همه جانبه او آسیبی وارد آورد.»

ماده هفت اعلامیه به تعهد دولت‌ها مبنی بر درج این حقوق و آزادی‌ها در قوانین داخلی جهت اجرای مؤثر آن‌ها اشاره دارد: « حقوق و آزادی‌های مطروحه در این اعلامیه در قوانین داخلی مورد شناسایی قرار می‌گیرند، تا هر کس بتواند در عمل از حقوق و آزادی‌های یاد شده بهره‌مند گردد«.

 

تفسیر مقررات اعلامیه

آخرین ماده اعلامیه (ماده 8) نیز ناظر به مقرره‌ای درباره نحوه تفسیر مقررات اعلامیه در قبال سایر اسناد بین المللی است: « هیچ یک از مواد اعلامیۀ حاضر را نباید به گونه‌ای تفسیر نمود که محدود کننده یا  ناقض یکی از حقوق مندرج در اعلامیه جهانی حقوق بشر و معاهده‌های بین‌المللی مربوط به حقوق بشر باشد.»

 

نکاتی درباره اعلامیه

اعلامیه حاضر از حیث قلمرو تحت شمول آن در زمره اسناد بین المللی طبقه بندی می‌شود و از جهت افراد تحت شمول نیز از آنجایی که تمامی افراد بشری را بدون هیچ گونه تمایزی شامل می‌گردد در زمره اسناد عام حقوق بشری به شمار می‌آید،  اما از حیث موضوعی، موضوع سند حاضر خاص بوده و شامل تمامی حقوق یا آزادی‌ها نمی‌شود، بلکه صرفاً درباره محو تمامی اشکال تعصب و تبعیض مبتنی بر مذهب یا عقیده، تدوین یافته است.[8]

سند حاضر به لحاظ ماهیت سندی از ساختار اعلامیه‌ای بر خوردار می‌باشد که از این حیث هیچ گونه تعهد‌ الزام‌آور قانونی برای دولت‌های عضو ایجاد نمی‌نماید و صرفاً دارای ارزش و اعتبار اخلاقی و سیاسی است که پای بندی به آن بستگی به شرایط و وضعیت دولت‌های مربوطه دارد.[9]

البته نباید از نقشی که اعلامیه حاضر به همراه سایر اسناد در عرفی سازی هنجار‌های مندرج در آن در عرصه بین المللی ایفاء کرده‌اند، غافل شد. مضافاً به این که مفاد اعلامیه حاضر در بسیاری از اسناد الزام‌آور و لازم الاجرای بین المللی دیگر درج شده‌اند که از این جهت رعایت آن‌ها بر دولت‌های عضو این اسناد الزامی می‌باشد.

در مجموع اعلامیه حاضر هیچ گونه نو‌آوری درباره توسعه هنجار‌های مورد حمایت آن، ایجاد ننموده و آنچه در آن آمده، بیشتر در اسناد بین المللی الزام‌آور متعدد و توسعه‌هایی که توسط نهاد‌های ناظر بر آن‌ها صورت پذیرفته، مورد شناسایی قرار گرفته است و از این حیث نقش اعلامیه را بیشتر می‌توان از حیث ترویج هنجارهای حقوق بشری مربوطه و جلب توجه جامعه بین المللی در لزوم توجه بیشتر به این موضوع حائز اهمیت دانست.

نکته دیگر این که سند حاضر هیچ گونه الزام قانونی برای دولت جمهوری اسلامی ایران ایجاد نمی‌نماید، اما از آنجایی که بسیاری از مفاد سند حاضر در اسناد الزام آور دیگری از جمله منشور سازمان ملل متحد (1945)، میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی (1966)، میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی (1966) که دولت ایران آن‌ها را بدون هیچ قید و شرطی تصویب نموده، گنجانده شده است، دولت ایران از این جهت تعهداتی را در خصوص تأمین و رعایت این هنجار‌ها دارد. [10]

 


[1]. United Nations Charter (UNC), signed on 26 June 1995, Entered into Force on 24 October 1945.

[2]. See: UNC (1945), Art. 13 ( 1 ) ( b ) , 55 ( c ) and 76 ( c ).

[3].  Non-discrimination.

[4]. Universal Declaration on Human Rights (UDHR) 1948, UN. Doc. A/ 810, 10 December 1948.

[5]International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights (ICESCR), UN, G.A. Res. No 2200A (XXI) of 16 Dec. 1966.

[6]. International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR) 1966, UN. Doc. A/6316 (1966).

[7]. The Declaration on the Elimination of All Forms of  Intolerance and Discrimination Based on Religion or Belief (1981), GA. Res. 36/55 available at: http://www2.ohchr.org/english/law/pdf/religion.pdf.

[8] جهت توضیح در این باره به مقاله « اسناد بین المللی حقوق بشر » نوشته محمد ابراهیمی منعکس در نشانی زیر مراجعه نماییدhttp://www.pajoohe.com/fa/index.php?page=defintion&uid=41628

[9] جهت توضیح در این باره به مقاله « اعلامیه » نوشته محمد ابراهیمی منعکس در نشانی زیر مراجعه نمایید :http://www.pajoohe.com/fa/index.php?page=defintion&uid=42255

[10] برای توضیح به مقاله‌های « میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی » ، « میثاق بین المللی حقوق اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی » و « حق آزادی مذهب » نوشته محمد ابراهیمی منعکس در نشانی زیر مراجعه نمایید :

http://www.pajoohe.com/fa/index.php?page=defintion&uid=33799 and 34231

منابع : اینترنت
 

(0)نظرات توسط: IHRC2
جمعه 26 آبان 1391

مطلبی درباره ی مدارا گرایی جهت آموزش

http://www.4shared.com/file/qiKoRbLV/_1_online.html

ya
<a href="http://www.4shared.com/file/qiKoRbLV/_1_online.html" target=_blank>مدارا 1.ppsx</a>
(0)نظرات توسط: IHRC2
جمعه 5 آبان 1391

شعار روز جهانی ملل متحد سال 2012

 

 

صمیمی مشترک برای ایجاد جهانی بهتر
 

تهران 2 آبان 1391 (مرکز اطلاعات سازمان ملل متحد)-- دبيرکل سازمان ملل متحد در پيامی به مناسبت روز ملل متحد24 اکتبر 2012 برابر با 3 آبان 1391خواستارتصمیم مشترک برای ساختن دنیایی بهتر برای همه شد.

متن کامل پیام بان کی مون به شرح زیر است:

ما در دوره آشوب مفرط، گذار و دگرگونی زندگی می کنيم. نا امنی، بی عدالتی و نابردباری در حال گسترش است. نهادهای جهانی و ملی  به آزمون گذاشته شده اند. سازمان ملل متحد با وجود خطرات بسيار، ضروری است صلح، توسعه، حقوق بشر، حکومت قانون، توانمندی زنان و جوانان جهان را در بين گستره فعاليت هايش به پيش ببرد.

پيشرفت های مهمی در بسياری از جبهه ها رخ داده است. فقر مطلق از سال 2000 به نصف کاهش يافته است. گذار به دموکراسی در بسياری کشورها در حال وقوع است. نشانه های اميد بخشی از توسعه اقتصادی در سراسر جهان در حال توسعه وجود دارد. 

اينک زمان آن است که بلند همتی های مشترکمان را ارتقاء دهيم. با مهلت مقرر برای آرمان های توسعه هزاره در 2015 که به سرعت فرا می رسد، بايد تلاش هايمان در مسير دستيابی به تمامی اين هدف های نجات دهنده زندگی را تشديد نمائيم. بايد دستور کار توسعه ای جسورانه و عملی برای پس از 2015 تدارک ببينيم. و بايد به مبارزه با نابردباری، نجات مردمی که در نبردها گرفتار هستند و ايجاد صلح پابرجا کماکان ادامه دهيم.

سازمان ملل متحد صرفا محلی برای ملاقات ديپلمات ها نيست. ملل متحد پاسدار صلح از راه خلع سلاح جنگجويان است، مدد رسان بهداشت و سلامت است که دارو پخش می کند، گروه امدادگر است که به پناهندگان کمک می کند، متخصص حقوق بشر است که به ارائه عدالت کمک می کند.

ما در اجرای اين ماموريت جهانی  به دوستان و حاميان بيشمارمان متکی هستيم. سازمان های غيردولتی، دانشمندان، فرهيختگان، بشردوستان، رهبران دينی، مديران بخش تجاری و شهروندان علاقه مند، در موفقيت ما دخيل هستند. هيچ رهبر، کشور يا نهادی به تنهايی     نمی تواند همه کار را به انجام رساند. ولی هر يک از ما، به شيوه خودمان، می توانيم گامی برداريم. 

در اين روز ملل متحد، اجازه دهيد بر تعهد فردی و تصميم مشترکمان مبنی بر زنده نگاه داشتن ايده آل های منشور ملل متحد و ساختن دنيايی بهتر برای همه تاکيد نماييم.

***

 

(2)نظرات توسط: IHRC2